Home > Testimonials

Testimonials

Hier zijn enkele getuigenissen van een aantal van onze medewerkers en donors:

Vorig jaar kon ik met mijn opleiding (lerarenopleiding Thomas More Vorselaar) een internationaal traject volgen. We konden kiezen een deel van onze stage in het buitenland te doen. Ik heb voor India gekozen. Het was een prachtige ervaring. Iedereen was zo vriendelijk en je voelde je meteen thuis.

We hebben stage gelopen in twee lagere scholen van REA,D nl. Annai Theresa School en de Jawahar primary school. De leerkrachten waren enorm vriendelijk en behulpzaam. Ze stonden bovendien erg open naar ideeën die wij meebrachten uit onze lerarenopleiding. We konden op deze manier goed ervaringen uitwisselen. Bovendien zijn de leerlingen echte ‘schatjes’. Ze zijn beleefd en heel enthousiast. Ik krijg echt een heel warm gevoel als ik denk aan de stage. Ik heb er enorm veel ontroerende herinneringen aan overgehouden. Iedereen van Read en Sahaya draag ik een warm hart toe. Zowel in India, als in België is de inzet voor het project enorm. Ze hebben een positieve kijk op de wereld die ik niet snel zal vergeten.

Sarah Decembry – Studente internationalisering 2017-2018

In februari 2018 trok ik, samen met twee medestudenten van de lerarenopleiding te Vorselaar, naar Andimadam in India. Onze drie maanden durende stage kon beginnen. Mijn Belgische thuis achterlaten was een sprong in het duister waar véél zenuwen aan te pas kwamen. Al snel maakten deze zenuwen plaats voor een gevoel van thuiskomen. Na enkele weken begon ik de guesthouse van READ werkelijk ‘thuis’ te noemen. De openheid, vriendelijkheid en warmte van de plaatselijke leerkrachten en medewerkers van READ is ongelofelijk. De leerkrachten en directie, zowel van de Annai Theresa School, de Jawaharschool als de Anbagam special school, verwelkomden ons in de school en in hun klaslokaal. Samen in de klas, samen dansen en knutselen als voorbereiding voor Annual Day, samen de bus op om de leerlingen thuis te brengen,…Het was een onvergetelijke stage met ontzettend veel mooie herinneringen. Voor mijn vertrek had ik nooit durven dromen dat ik zulke vriendschapsbanden zou opbouwen met de plaatselijke leerkrachten en medewerkers van READ. Die moeilijke namen die eerst onuitspreekbaar leken werden al snel een gewoonte. Afscheid nemen was dan ook moeilijk. Het is vreemd om je Indische thuis achter te laten. Bij een bezoek aan READ kan je de warmte van heel het team zelf ontdekken.

Tijdens ons verblijf hielden we een blog bij. Veel lees- en kijkplezier! https://86daysinindia.weebly.com/blog

Maurane VD – Studente internationalisering 2017-2018

Drie maanden ons welgekende thuis verlaten om een onvergetelijk avontuur te beleven in het grote India. Spannend mag je dat wel noemen. We zouden gaan lesgeven in de lagere school. Oneindig veel vragen. Die onwennigheid werd echter meteen tenietgedaan bij aankomst. We werden met open armen ontvangen en voelden ons al snel thuis. Ook op school, op de Annai Theresa Nursery and Primary School, kregen we vanaf het eerste moment hartverwarmend gezelschap van de leerkrachten en directie. Mijn belangrijkste herinnering zal zijn dat we enorm veel warme harten ontmoet hebben, dat we meteen geaccepteerd en geliefd werden. De school had niet alleen een hart voor ons maar ook voor de kinderen. Drie dingen die ik heb bijgeleerd: iedereen is welkom, een hart voor de kinderen hebben en altijd openstaan voor nieuwe dingen. Weet je niet wat ik bedoel? Kijk dan maar eens naar dit filmpje: https://www.youtube.com/watch?v=qioH7oqlrqY&t=11s .

Ellen Van Dyck, studente internationalisering 2017-2018

In januari 2008 heb ik Koen en Selvam voor de eerste keer bezocht bij Read. De kinderen kregen les in een klein vervallen gebouwtje, ook de naaiatelier voor de handgeborduurde kaarten bevond zich nog op een zoldertje.
De school stond nog in de steigers.
Alleen het guesthouse stond er, ik heb de opbouw van de scholen, en de projecten zien evolueren.
Het initiatief, de uitwerkingen van hun plannen, het dagelijks opvolgen van Koen en Selvam door skype was zeer professioneel, elk plan, elk detail kreeg aandacht.
In 2016 heb ik mijn huidig petekind Mareshwari ontmoet zij heeft HIV via haar moeder gekregen, haar vader is gestorven aan aids. Ik heb haar bezocht waar ze woonde met haar familie in hun hutje, de omstandigheden waren echt schrijnend . Mareshwari kan dank zij de organisatie Sahaya, blijven leven door speciale medicatie en studeren in de school, ik heb het gevoel dat ik echt een wereld van verschil heb kunnen maken voor dit jonge meisje.
Ik ben blij dat ik kan meewerken in het project van Sahaya international.eu, we kunnen echt helpen voor een betere leefwereld van de allerarmsten.

Grete Belis

Grete

4 jaar geleden maakten Robin en ik voor de eerste keer kennis met Sahaya International. Sindsdien sponsoren we elke maand Kalaivani, toen nog 11 jaar.

In december 2017 zijn Robin en ik naar Zuid-India afgereisd om Kalaivani en haar familie te ontmoeten. Ze is een vrolijke meid, in goede gezondheid en kan gelukkig naar school gaan. Het sponsorship-programma maakt voor haar echt een wereld van verschil.

Daarom besloten we ter plaatse om een tweede kindje Vetrivel, een jongen van 5 jaar, te sponsoren.

Tijdens ons verblijf hebben we ook samen met Koen (voorzitter Sahaya) en Selvam (dagelijks bestuurder READ) de scholen opgericht door Sahaya en Read en het landbouwproject kunnen bezoeken.

Deze trip naar India was een onvergetelijke ervaring heeft ons beiden diep geraakt. We gaan zeker nog terug!

Veerle en Robin

Veerle en Robin

The story of Sahaya International’s founder, Koen Van Rompay:

 

“While traveling to Madras in November 1997 to attend an AIDS conference, I was very shocked to witness the social and financial poverty that many people suffer. It evoked many emotions that were hard to deal with. Especially getting confronted with talented and innocent children who lack the basic level of comfort, and who are given little respect and very few chances in life, was often heart-rending. It made me realize how spoiled I was (and I still complain!). Yet, I became frustrated with my inability to change this injustice….because I am not a social worker, I am not a politician. I am just a veterinary doctor and researcher with no experience in this. But I felt I could not close my eyes….I had to do something. Just giving some money or some food to a begging child would not provide any longterm solution for that child.

Fortunately I befriended some very dedicated social workers, including Mr. Selvam of the organization READ (Rural Education and Action Development). The genuine warmth, honesty, and selflessness they expressed in their work, but also towards me as a foreigner captivated me, and since then, has been inspiring me on a daily basis. I became very touched with their ability to use their hearts, and to sacrifice their own interests with the goal of improving the social conditions of others in their society. I was surprised to find out how much they can achieve with very little money.
This whole experience was very meaningful to me, and motivated me to try to help them out in my own way. My family and a number of close friends were immediately eager to join in, and a start was made by selling hand-made cards produced by one of these Indian groups. I never expected that our card-sale would make such a big difference there. When I was invited again for another AIDS conference in Madras in November 98, I went to visit my friends in their rural villages, and their warm hospitality and gratitude was very moving. While visiting their schools and villages, I was deeply touched by the simplicity of their daily life, but yet these people possessed an enormous richness and generosity in their hearts. This experience definitely changed my view of life. I realized the satisfaction one can gain from collaborating and building together a future for the children!

In addition, I became aware of a number of obstacles that limits the efficiency of many non-profit organization in these areas. One of the main problems that many non-profit organizations in rural areas face, is that it is very difficult for them to have efficient access to current information from the outside world, especially since internet facilities in these remote areas are either non-existing or are very expensive to access. It is also difficult for them to apply for funding from U.S.-based governmental agencies or non-profit organizations, because many will only accept applications or give them serious consideration if they are mediated through a U.S.-based collaborator or through another official U.S.-based non-profit organization. In addition, many small organizations in developing countries do not have the support or the funds to hire somebody who is experienced in grant writing to help them with the structure, grammar and spelling of the English language.

This inspired me and a number of my close friends here to start a non-profit organization in an effort to provide a broader level of support. Although we initiate our collaboration with few organizations in India we expect that by starting in this relatively small way, we can gradually expand our activities in future years to include collaborations with other local groups in developing countries.

Where may all of this eventually lead to? Remember that our efforts so far have been making a big difference in the lives of many people in these communities. My hope is to be able to continue these efforts, and to update you all periodically with achievements. I have no idea where this path will eventually lead us. My motto in life has always been “it’s better to take a step in the unknown, with the risk of eventually hitting a wall, than to refrain and spending the rest of a life locked up, regretting what could have happened only if..”.
For now, we’ll take one step at a time….and the birth of SAHAYA INTERNATIONAL is one of those steps! ”

Koen Van Rompay
November 1999

Koen in the village of Keelneduvai, India, 1998
Koen Van Rompay